Аляксандар Казулін

Наколькі вам у калонію ў поўнай меры паступае інфармацыя аб тым, што робіцца ў Беларусі, замежжы і ў партыі. І калі вам людзі пішуць нейкія навіны яны прыходзяць ужо прагледжаныя цэнзурным вокам?

Натуральна, што ўсё, што да мяне прыходзіць, праходзіць жорсткую цэнзуру. Больш таго, у калёніі ўсталяваная надзвычай жорсткая інфармацыйная блякада. Робіцца ўсё магчымае і немагчымае, каб мяне адгарадзіць ад інфармацыі. Але ёсьць Радыё Свабода , якое я рэгулярна слухаю, ёсьць некаторыя аспэкты, калі да мяне прыходзяць Інтэрнэт-спасылкі, і я чытаю газэты, якія таксама прыходзяць. Валодаючы пэўнымі аналітычнымі здольнасьцямі, я магу рабіць пэўныя высновы. Хаця за гэтыя 2 гады я адстаў ад падзеяў, якія адбываюцца ў краіне і ў сьвеце

Мужнасьці й вытрымкі. Шчыраю спачуваю. Таму аніякіх пытаньняў....

Как-то Милинкевич назвал вас провокатором и возложил на вас вину за последствия разгона сторонников оппозиции (Источник: http://www.newsru.com/arch/world/25mar2006/lidery.html). Другие оппозиционеры, напротив, вас поддерживают. Почему же в оппозиции такие разные оценки вашего преступления?

Кожны знаходзіцца на тым узроўні сьвядомасьці, на якім ён знаходзіцца. І кожны ацэньвае гэтыя дзеяньні сам па сабе. Той факт, што правакатар Казулін сядзіць у турме, а змагар за свабоду Мілінкевіч знаходзіцца на свабодзе і свабодна езьдзіць па Эўропе і атрымлівае прэміі – магчыма нешта скажа.

Сп. Казулін, вялікі дзякуй за Ваш мужны прыклад! Ці не дадзіце, калі ласка, прагнозы наконт разьвіцця сітуацыі ў краіне - калі ўлада стане дэмакратычнай, калі ўвойдзем у NATO, калі - Эўразьвяз? Хоць нейкія арыенціры ёсьць? Пераможам!

Для пачатку нам трэба разабрацца з намі самымі – што мы зь сябе ўяўляем. Ёсьць такое выслоўе – калі мы ня можам зьмяніць сьвет, нам трэба зьмяніцца самым, унутры. Калі мы зьменімся ўнутры, сьвет зробіцца лепшы, чысьцейшы і сьвятлейшы. Сёньня галоўнае пытаньне – каб беларусы змаглі “людзьмі звацца”, і пара людзьмі ўжо станавіцца. Вось калі мы пачнем гэта рабіць і пачнем пераставаць лічыць, што мы змагаемся асабіста за некага асобна ўзятага – мы павінны змагацца адзін за аднаго, згодна, разам. Мы павінны адкінуць усе эмоцыі, амбіцыі, асабістыя прэтэнзіі і аб'яднацца разам. Ня можа быць такога, каб Зянон Пазьняк і Аляксандар Казулін дзейнічалі паасобку, ня кажучы ўжо пра Мілінкевіча і ўсіх астатніх. Мы павінны дзейнічаць толькі разам. Няважна хто будзе прэзыдэнтам, важна як зьменіцца сытуацыя ў краіне. Калі мы навучымся быць дэмакратычнымі самі, унутры дэмакратычнай апазыцыі, і калі мы пачнем вырашаць гэтыя пытаньні – тады можна прыходзіць да ўлады.

Добрый день. Как Вы думаете, Вас не отпускают т.к. власти боятся массового митинга 25 марта? как я думаю, что после праздника 25 Вас должны отпустить.

У гэтым ёсьць рацыя.

па-першае, прыміце шчырыя спачуваньні вашаму гору, па-другое, хачу спытаць як вы лічыце калі вы акажацеся канчаткова на волі? ці будуеце пэўныя пляны на гэты час? па-трэйцяе, зычу вам сіл і мужнасьці, ўдачлівага лёсу.

Вы ведаеце, я заўсёды рыхтуюся да горшага і разьлічваю на горшае. Але заўсёды спадзяюся на лепшае. Таму мяне ня можа застаць зьнянацку ніякая сытуацыю. Сёньня можа быць усё, што заўгодна. Ёсьць імавернасьць майго вызваленьня, што было б лягічным і карысным для разьвіцьця новай сытуацыі ў нашай Беларусі. А можа быць яна і алягічнай, калі да мяне яшчэ з большай моцай будзе ўжыты наш рэпрэсіўны апарат.Да гэтага я таксама гатовы.

Здравствуйте! Во- первых, выражаю свои соболезвания в связи со смертью супруги - Ирины Козулиной, сегодня в 20-00 я и моя семья будет в Красном костеле, чтобы отдать дань почтения этому мужественному человеку! Во-вторых, убедительно призываю Вас не голодать, а сохранять силы и здоровье для дальнейшей борьбы с диктаторским режимом в РБ - Вы реальный лидер, что Вас бояться даже когда Вы за колючей проволкой!!! В-третьих, хотелось бы знать Ваши планы на будущее: что реально Вы и Ваши соратники намерены предпринимать, т.к. к моему огромному сожалению 25.02.2008 очень мало людей было на Октябрьской пл. - наш народ безмолствует, ему безразлично все - и это не может не огорчать, у меня лично это вызывает гнев и порой отчаяние.....

Вы ведаеце, відаць турма завяршыла маю адукацыю, турэмныя ўнівэрсытэты завяршылі маю палітычную адукацыю. Раней я ня быў палітыкам, зараз я ім стаў, прайшоўшы праз усе гэтыя выпрабаваньні. Мая мэта - служыць свайму народу і сваёй Беларусі. Для гэтага я не пашкадую нічога, у тым ліку і свайго жыцьця. І гэта не пустыя словы, а гэта праўда.

Прымiце наша глыбокае Спачуваньне. Пад час Вашага знаходжання за кратамi пазнаёмiлiсь з Iрынай Iванаўнай: добрая, разумная, прыгожая, мужная кабета… Шкада што Белaрусь згубiла такую цудоўную сваю дачку. Жадаем Вам мужнасцi, здaроўя, свабоды, перамогi . Пытанне. Цi была магчымасць у Вас слухаць “Свабоду”?

Я ўжо сказаў, што тое, што я слухаў Свабоду, напаўняла і мяне самога свабодай. Вы не ўяўляеце, што такое, знаходзячыся за кратамі, за калючым дротам, дыхаць паветрам свабоды, якое ўвасабляе сабой менавіта Радыё Свабода

Примите искренние соболезнования. Откажитесь от голодовки. Вы нужны Беларуси живым и здоровым.
Я думаю многие наконец поняли что вы тот меч, который повергнет лукавого дьявола. Сберегите себя ради страны, Вы нужны нам ! Держитесь ! Белорусы всего мира смотрят на Вас и верят в Вас !

Ад імя беларусаў Коўна шчыра спачуваем Вам і дзецям
з нагоды сьмерці каханай жонкі і маці.
Трымайцеся, хутка на Беларусі надыйдуць лепшыя дні.

Шаноўны Аляксандр, што робіцца з вашай партыяй? нешта апошнім часам яна знікла з актыўнага палітычнага жыцця. Гэта такая тактыка ці бяздзейнасць вашых намесьнікаў?

Мне цяжка казаць пра партыю. бо ёсьць пытаньне маралі і сумленьня. Калі лідэр партыі сядзіць у турме, то намесьнікам наўрад ці варта займацца рашэньнем асабістых пытаньняў. Цяжка сказаць... Я не хачу назваць гэта здрадай, але гэта вельмі падобна менавіта на здраду. Хаця як раз калі лідэр партыі ў турме, гэта павінна гуртаваць партыю і яе чальцоў. Гэтак жа як многія рэчы, якія адбываюцца ў нашай краіне, павінны людзей аб'ядноўваць, а не разьядноўваць. На жаль, у нас часта ўсё адбываецца з дакладнасьцю да наадварот, і людзі змагаюцца асабіста за сябе, ня могуць перакрочыць праз асабістае і служыць агульнаму, агульным інтарэсам. І ў гэтым - самае галоўнае, з-за чаго пакутуе Беларусь.

Паважаны сп. Аляксандр
Вы НЕ павінны дабравольна вяртацца ў калонію - гэта падпарадкаванне злачыннай уладзе
Мы не здолелі абараніць Вас 25 сакавіка, мусім зрабіць гэта зараз. Прапаную пасля пахавання Ірыны правесці палітычную маніфестацыю з патрабаваннем Вашага поўнага вызвалення

Слава Ісусу Хрысту!
Дзень добры сп.Аляксандр!
Цяжка пытацца ў гэты час для Вас, але ці пагаджаецеся Вы з тым, што Беларусь існуе пад акупацыяй чужых сілаў.
Ведайце, што ў Антверпане Вы знойдзеце сваіх сяброў, на якіх можаце разьлічваць!
Жыве Беларусь!

Глыбокія спачуванні з нагоды смерці жонкі. Вы адзначаеце, што з Беларусі да вас у турму прыходзіць менш лістоў,чым з-за мяжы. І гэта звязана толькі з тым, што беларусам шчэ трэба прачнуцца?

Я думаю, што сапраўды беларусам яшчэ трэба прачнуцца. У беларусаў яшчэ ёсьць гэткае паганенькае пачуцьцё страху, якое засьціць шмат чаго. І калі мы зможам падняцца над страхам – тады і можна будзе звацца эўрапейцамі. А пакуль нам трэба навучыцца “людзьмі звацца”. Але магу вам сказаць, што тая велізарная колькасьць шчырых, душэўных, з палкімі сэрцамі, радкоў – гэта не перадаць. У мяне, бывала, сьлёзы наварочваліся, калі я чытаў тое, што мне пісалі розныя людзі – і маладыя, і сталыя, і дзеці – ад 10 гадоў да 86. І магу вам сказаць, што гэта –самая вялікая падтрымка. Гэта духовы і маральны стрыжань. І калі гарачыя сэрцы вялізнай колькасьці людзей аб'ядноўваюцца разам з табой, дык ты тады сам гарыш яркім полымем, якое нікому не згасіць. Таму я не магу гаварыць пра тое, што я неяк пакрыўджаны ўвагай або адносінамі да мяне з боку беларусаў. Не. Беларусы – вельмі добрыя людзі. Але яны забітыя сытуацыяй, абставінамі і сталі трошкі рабамі. Я проста вельмі хачу, каб яны маглі вызваліцца ад рабства і стаць свабоднымі – асабіста і як грамадзяне сваёй краіны.

Объясните -....проблема в том, что за время своего ректорства Козулин успел «отметиться»: в 2001 году обеспечивал по приказу Лукашенко досрочное голосование среди студентов, исключал активистов молодежных оппозиционных организаций «Зубр» и «Малады фронт», с гордостью носил портфель министра, которым одарил его президент. А потом, когда тот же самый президент отправил его в отставку с комментарием «я Козулина на помойке нашел», — очевидно, решил, что на этом фундаменте легко построить политическую карьеру. - НГ 06/02/2006

Вельмі лёгка клеіць ярлыкі. Я заўсёды хацеў бы раіць тым людзям, якія гэта робяць, усё ж спрабаваць, калі яны ня маюць жыцьцёвага досьведу, хоць бы тэарэтычна ўявіць сябе на тым або іншым месцы, якое займаў той або іншы чалавек, і паглядзець, што ён рабіў. І нават больш – калі мне кажуць, што я са сьвістам выключаў студэнтаў – зубраўцаў, маладафронтаўцаў і ўсіх астатніх – дык хай нехта з гэтых студэнтаў, якіх я выключыў, пра гэта скажа і скажа, што мае да мяне прэтэнзіі. Павал Севярынец, які пасьпяхова скончыў Белдзяржунівэрсытэт і якога я вельмі паважаю – сёньня ён проста мой сябар.

Пасля размовы з Вами на перадвыбарчым сходзе ў 2006 годзе я прыйшоў да высновы, што Вы - палітык прарасейскага напрамку. Сёння, калі кіруючыя колы Расеі яскрава паказалі свае адносіны да Вас як да палітыка і чалавека, не аднаго слова не замовілі дзеля падтрымкі Вашае сям'і ў горы, ці не будзе правільным зьмяніць Ваш палітычны накірунак на падтрымку шляху Беларусі ў Эўразьвяз?

Ведаеце, тая сытуацыя, у якой я знаходжуся, вельмі добра паказала чыёй рукой я зьяўляюся і як хто да мяне ставіцца. Таму высновы трэба рабіць па факце і па дзеяньнях. Я магу сказаць, што абсалютна відавочна, што мы павінны мець добрыя дачыненьні як з Эўразьвязам, як з ЗША, гэтак і з Расеяй. Бяз гэтага мы проста вельмі шмат чаго страцім. Той, хто гэта не разумее, ён або крывадушнічае, або спрабуе згуляць на абсалютна немагчымых рэчах. Ёсьць тое, што немагчыма адкінуць. Расея – наш даўні ня проста сусед, але і брат, зь якім зьвязаныя шматлікія грамадзяне нашай краіны кроўнымі і сваяцкімі сувязямі. Плюс гэта адзін з нашых асноўных эканамічных партнэраў. Таму, вядома ж, ня браць пад увагу Расею ніяк нельга. Але дакладна гэтак жа мы павінны ставіцца і да Эўразьвязу, які павінен мець такі самы ўплыў, спэктар дачыненьняў, як Расея зь Беларусьсю. Вось калі мы гэта зразумеем і навучымся правільна ацэньваць сытуацыю, тады ў нас усё будзе ў парадку.

Александр, мы с Вами! Примите искренние соболезнования в связи потерей Ирины Ивановны. Вы - настоящий герой. Уверен, история не забудет Ваше имя.
Однажды придя на предвыборную встречу с Вами, понял что для Беларуси главная проблема не столько смена политического руководства, сколько простое воцарение здравого смысла в обществе. Особождайтесь скорее! Без Вас это сложно сделать

Паважаны Аляксандр Владыслававіч, прыміце мае спачуванні з нагоды сьмерці Вашае жонкі Ірыны. Як Вы думаеце, што стрымлівае мільены незадаволеных беларусаў адкрыта паўстаць супраць дыктатара? Ці толькі страх?

Ня толькі страх. У беларусаў даўгая гісторыя, і гэтая гісторыя ўжо ў нашым генафондзе. Калі найлепшы я сыны Бацькаўшчыны паднімаліся ва ўвесь рост – іх касілі ня гледзячы. Бывала, да 80 працэнтаў насельніцтва выразалася. Таму на генным узроўні гэта ў нас захавалася і мы ад гэтага нікуды ня дзенемся. Але разам з тым у беларусаў захавалася тое, чаго няма ў іншых – пачуцьцё спагады, міласэрнасьці, чалавечнасьці, дапамогі чалавеку ў бядзе. Сёньня ў нас гэтыя бясцэнныя маральныя якасьці спрабуюць вытравіць калёным жалезам. Але гэта проста немагчыма. Тое, што сёньня адбываецца – гэта маральнае разлажэньне краіны, прычым сьвядомае. Гэта страшней за любую чалавечую хваробу, за любы чалавечы грэх. Таму, вядома, ня толькі з-за страху, хоць страх паралізуе, ён пазбаўляе нашых людзей здольнасьці прымаць рашэньні, якія ідуць ад сэрца. Рашэньні прымаюцца галавой – і такія рашэньні ў бальшыні выпадкаў бываюць няправільныя, бо яны носяць прагматычны характар, а не характар душы, сумленьня і гонару. Таму, вядома ж, вялізная колькасьць беларусаў – я магу сказаць паводле колькасьці лістоў бяз подпісу, што я атрымліваю –людзі гатовыя, людзі выказваюцца, але іх яшчэ трымае гэтая прыдушаная сытуацыя. Але калі яны пабачаць тых, хто гатовы ахвяраваць усім, ахвяраваць жыцьцём дзеля будучыні ўсіх нас – калі яны ўбачаць, што гэтыя людзі не згінаюцца і не здаюцца – тады шмат хто за імі пацягнецца, бо вельмі важна, каб былі прыклады. Улада робіць усё, каб гэтых прыкладаў не было. Але іх будзе ўсё больш і больш, і ад гэтага нікуды ня дзенесься. Таму беларусы пачынаюць задумвацца, а гэта непазьбежна прывядзе да пераменаў.

Спачуваю вам i вашай сям*i. Да настпуных прэзiдэнцкiх выбараy яшчэ далека. Як вы лiчаце цi могуць у Беларусi адбыцца прагрэсiуныя змены раней? Якiм чынам? Цi верыце у тое, што людзi, якiя сення займаюць пасады у дзяржаве - пачынаючы ад начальнiкау калонiй i канчаючы мiнicтрамi i прэм*ерам - могуць пераадолець страх i невыконваць амаральныя загады?

Гэта, відаць, асноўнае пытаньне для ўсіх нас. Ёсьць тое, што не падпарадкоўваецца дэкрэтам, указам і загадам – гэта эвалюцыйнае разьвіцьцё. Ніхто ня можа разьвіць цячэньне часу. Зразумела, што Лукашэнка ўжо вычарпаў шмат якія свае магчымасьці, і чым долей ён пры ўладзе, тым горшая сытуацыя асабіста для яго. Калісьці я даваў прагноз, што канчаецца эпоха дыктатараў – мы можам проста прасачыць іх чараду – Мілошавіч, Хусэйн, Піначэт, Кастра. Няцяжка здагадацца, хто будзе наступным. І вядома ад гэтага аб'ектыўнага працэсу – вызваленьня ад дыктатуры ў цывілізаваным сьвеце нікуды ня дзецца. Шмат хто не разумее, што гэта ўжо не зямныя законы, а касьмічныя. Могуць сказаць: Казулін пачынае кіравацца нейкімі філязофскімі або астралягічнымі катэгорыямі, але гэта аб'ектыўныя законы нашага жыцьця. Таму абсалютна відавочна, што перамены ў Беларусі проста непазьбежныя. І тое, што адбываецца цяпер, і тое, што народы Беларусі, самой краіне, нашай роднай зямлі, дасталася столькі за гэты час несправядлівасьці і столькі выпала пакутаў – магчыма гэта якраз тое, што дапаможа беларусам адчуць кожнай клетачкай сваёй істоты, усімі фібрамі сваёй душы – наколькі трэба цаніць свабоду. Свабоду асобы кожнага індывіда. Менавіта свабода асобы зьяўляецца залогам і падмуркам збудаваньня грамадзтва і будучыні Беларусі. І вядома ж, тады мы, мабыць, і здолеем зрабіць так, каб больш ніколі не паўтарылася тое, што адбываецца ў Беларусі цяпер. Ад страху пазбавіцца вельмі складана. Але сёньня баяцца ўжо няма сэнсу, бо чаго губляць ужо становіцца ўсё менш і менш. Тое, што адбываецца сёньня ў краіне, з усёй відавочнасьцю паказвае, што сацыяльная дзяржава, дзяржава для народу – у Беларусі скончыла існаваньне. Апошнім штрыхам была адмена ўсіх ільготаў. Гэта беспрэцэдэнтны крок, якога няма ні ў воднай краіне сьвету. Гэта беларускі почырк. Таму я магу абсалютна ўпэўнена і аўтарытэтна заявіць пра тое, што перамены непазьбежныя, час гэтых перамен вельмі блізкі. І цалкам магчыма, што яны настануць нават раней, чым у 2011 годзе. Яны ўжо пачаліся. Пытаньне толькі ў тым – які характар набудуць гэтыя перамены – эвалюцыйны або разбуральны.

Александр Владиславович! Жаль что оказались на воле по такому печальному поводу... Вопросы у меня следующие (не знаю насколько уместные). Вас и Александра Милинкевича так и норовят посорить. К сожалению даже Ваши коллеги. Как вы относитесь у Милинкевичу сегодня и в целом к ОДС? Со времени выборов прошло 2 года. Глядя на события 19-25 марта сегодня, вы бы хотели что-нибудь изменить (в плане действий оппозиции)? Ваше видение результатов конгресса ОДС 2007 года? Как нужно отметить 25 марта? Спасибо

Я да Мілінкевіча ставіўся і стаўлюся з павагай. Я лічу, што ён прыстойны, інтэлігентны, добры чалавек. Але ў яго не хапае крыху характару байца. Ваяр - гэта чалавек паводле духу, гэта не ад выхаваньня, гэта ад таго, што дадзена нам Богам. Роля Мілінкевіча павінна быць вельмі высокай і важкай. Але ён павінен зразумець, што лідэр - гэта адказнасьць, велізарная адказнасьць перад народам. І ня трэба спрабаваць быць вышэй за кагосьці. Наадварот, трэба працаваць разам. Сёньня калі Аляксандар Уладзімеравіч гатовы крышачку скарэктаваць сваю пазыцыю. мяркую. што ў нас будзе вельмі шмат агульнага. Нельга адмаўляцца ад многіх рэчаў, як нельга адмовіцца ад Рады БНР. Рада БНР - гэта наша гісторыя, прычым вельмі вялікая, і мы ўсе, палітыкі, павінны схіліць галаву перад Радай БНР. Без узгадненьня пытаньня з Радай БНР сёньня немагчыма вырашаць ніводнае пытаньне. Больш за тое, сёньня 90 гадоў Беларускай Народнай Рыспубліцы. Мы павінны сказаць абсалютна дакладна - без БНР не было б БССР, а бяз гэтага не было б сучаснай незалежнай Беларусі. Я мяркую, што гуканьне продкаў павінна быць для нас прыкладам. І, зразумела, 90-годзьдзе БНР мы павінны адзначыць з усёй рашучасьцю. Але з разумнай рашучасьцю. І зразумела менавіта гэты год павінен стаць годам аб'яднаньня ўсіх дэмакратычных сіл, незалежна ад узросту, полу, расы, перакананьняў. Мы ўсе - беларусы і гэта час зразумець. І яшчэ скажу: Казулін і Пазьняк ня могуць быць антыподамі. Яны могуць быць рознымі асобамі, але яны абодва змагаюцца за сваю краіну і за Беларусь. І мы абавязкова будзем разам