Ад пачатку знаёмства з Садоўскім быў проста ўлюбёны ў яго нязменную ахвоту "гаварыць разумна". Цяпер ужо трохі стаміўся. Ці ж раіць Пятру Вікенцеву, каб не ўжываў мудрагельстваў кшталту "імплікаваць дэмакратыю"?.. Слова "імплікаваць" не надта разумею (адпаведна, і адкідаю) нават у навуковым стылі... Ці ж раіць Садоўскаму часцей выказвацца "па-людску"?.. Не ведаю... Тым больш, што прасціня выказвання набывае нярэдка проста пачварныя формы. Тут побач ад Ігара Карнея даведаўся, што Яўген Крыжаноўскі зноў "на плыву" (ужыта нават без двухкосся)...
Навошта глядзець тэлевізар?
Залескаму: Каб ведаць, на што нашыя падаткі трацяць. Гуманітарана зацікаўленаму: купіце слоўнік замежных словаў. І показку для Вас раскажу. Французскія акадэмікі ("неўміручыя") запыталі Гегеля: Ці ня можна сказаць тое, што Вы гаварылі прасьцей і па-французку? Ён адказаў: Не, толькі складана і па-нямецку. Канешне, я ня Гегель, а Вы - не французскі акадэмік. Аднак нешта ў гэтым жарце ёсьць сімпатычнае. Калі сур'ёзна, - Ваша праўда, трэба пісаць прасьцей. Але ж кожны выбірае свайго аўтара. Кожны аўтар арыентуецца на свайго чытача.
Цалкам згодзен са спадаром Садоўскім!
Паважаны Пятро Садоўскі! А як бы даслаць ліст менавіта Вам? Я не ўпэўнены, што тое, чым бы я жадаў падзяліцца, будзе вельмі цікава наведвальнікам сайта; акрамя таго, я "рускамоўны", і змяшчаць тут каментар на рускай мове, як мне здаецца, некалькі непаважліва...
Генадзь, Вы можаце мне напісаць на адрас: psadouski@rambler.ru Чамусьці замест "at" ("сьлімак", ці па-руску "сабака") мой PC выдае гэтую загагуліну - "@". Чакаю Вашай пошты.
"На жаль, анкету сацыёлягаў я ня бачыў, як дакладна там гучалі пытаньні ня ведаю". Вы Гуманітарна зацікаўленаму раіце купіць слоўнік замежных моваў. Дык я вам параю -- адкрыйце сайт НІСЭПД ды паглядзіце. І не пішыце, што "анкету ня бачыў", лепш трэба рыхтавацца падчас напісаньня блогаў Увогуле ж пафас аўтара антыРПЦ я разумею і падтрымліваю. Толькі адказ на пастаўленае пытаньне (Дык якой жа царкве давяраюць беларусы? Той, што абрабаваных пэнсіянэраў, чарнобыльцаў ды “аўганцаў”, што жывата свайго дзеля дзяржавы не бераглі, нават словам ня ўцешыла? Той, што...) гучыць так -- вось менавіта ТАКОЙ царкве нашы савецкія беларусы і давяраюць
Розьніцы няма, давярае ці не народ царкве, якой царкве. Уплыў цэркваў на народ зьмяншаецца з ростам адукацыі і дабрабыту. Праблема ў тым, што ў беларусаў гістарычна склалася, што любая ўлада ня вартая даверу. Нават калі яна будзе дэмакратычная і свая, беларусы доўга яе будуць успрымаць як ворага. Вось гэта будзе абсурд сапраўдны. Немцы любяць сваю ўладу, таму яе маюць. Ці ня так, Пятро Вікеньцевіч?
Чытачу з іменем "Пытаньне": У Вашым "пытаньні" ёсьць супярэчнасьці і спрэчныя зыходныя пункты. 1. Адукацыя не абавязкова сэкулярызуе чалавека. Людзі рознымі шляхаміпрыходзяць да веры. Здаецца, большасьць нобелеўскіх ляўрэатаў - вернікі. 2.Ва ўсіх краінах грамадзяне схільныя не давяраць уладзе: "Во яны там зьверху ...!". 3.У немцаў ёсьць канстытуцыйная апазыцыя. Ейная работа - крытыкаваць уладу. Апазыцыя увесь час гэта робіць.
Словарь иностранных слов (прабачце, што не беларускамоўны): ИМПЛИКАЦИЯ - логическая операция, образующая сложное высказывание из двух высказываний посредством логической связки, соответствующей союзу "если..., то". Усё роўна не разумею, што значыць "касцёл імплікуе дэмакратыю и талеранцыю"! P.S. І яшчэ пра "мудрагельствы" (пакуль такі не страціў надзеі трапіць у кола Вашых чытачоў, то рызыкую нешта раіць:). Лацінскае выслоўе credo quia absurdum, ідэнтыфікаванае Вамі як тэртуліянаўскае, не абавязкова атрыбутуецца Тэртуліяну. Мудрагельце асцярожна...
Гуманітарна зацікаўленаму: Так і хочацца сказаць: Ах Вы, мой крытык ружовашчокі, цікаўцеся глыбей лінгвістыкай (яна ж таксама наледыць да гуманістыкі). Жанр маго дзёньніка - не лягічныя сафізмы. Я ўжываю слова "імплікаваць" у звычайным жанры дыскусійнай эсэістыкі. Паглядзіце звычайны слоўнік, напрыклад, ангельска-расейскі. Там вы знойдзеце, што implicate ў адным са значэньняў перакладаецца як "уключаць". Прычым у моўнай практыцы сустракаецца ўжываньне гэтага дзеяслова ў трывалым і залежным стане. Ва ўсіх эўрапейскіх мовах, што выкарыстоўваюць гэтае запазычаньне з лаціны. Можна сказаць: "Аўтар імплікаваў" і "Тут імплікавана". Што да Тэртуліяна. Тут ёсьць Ваша пэўная рацыя.Больш карэктна. відаць, было б сказаць:"якое звычайна прыпісваюць Тэртуліяну".Заружовашчокага не сярдуйце. Ня ведаю, хто Вы паводле адукацыі. На жаль, у лінгвістыцы, літаратуры, медыцыне і г. д. шмат хто лічыць сябе сьпецыялістам. Але і ў нас ёсьць свае "правілы гульні". З падзякай, што чытаеце.
Генадзь, Ваш ліст я атрымў і прачытаў, але не магу адкрыць Ваш адрас. Вы нешта намудрылі. Пашліце мне проста ліст і напішыце: "Мой эл. адрас такі й такі...". Калі вы дазволіце, я прысьвячу вашаму лісту наступны запіс. Ён таго варты.
“Гуманітарна зацікаўленаму”: Разумеючы, што Вы чалавек грунтоўны, адукаваны і не пазбаўлены таксама “мудрагелістасьці”, і, магчыма, зноў нешта напішаце на маю заўвагу, хацеў бы запабегчы Вашай ветлівасьці і добразычлівасьці: дні два я ня буду мець магчымасьці выходзіць на свабодаўскую старонку, таму дадам яшчэ тое-сёе да напісанага мною ў адказ на Вашу апошнюю заўвагу. Пэўна, варта нам закончыць гэтую пікіроўку. Наконт ужываньня запазычаных словаў. Я ня ведаю, ці чытаеце Вы эўрапейскую эсэістыку. Я чытаю, - і па-расейску і на іншых мовах. Больш па-нямецку. Мушу сказаць: запазычаньні ды інтэрнацыяналізмы – гэта і бяда, але і выратаваньне. Калі аўтар спадзяецца на дасьведчанага чытача, які можа зразумець разважаньні “па дыяганалі”, алюзіі (намёкі), ён часта не перакладае замежнае “рэлевантнае” слова, ставіць яго цалкам, утварае тэрміналягічныя рабочыя “эліпсы”, апускае дакладную атрыбуцыю (здаецца, Вы любіце гэтае слова) і г. д. Вярнуся да прыклада з той самай “імлікацыяй”, якая так далася Вам у знакі. Калі я пісаў, што “ каталіцкая царква … імплікуе талеранцыю і дэмакратыю”, я паводле прынцыпу сьцісканьня (у тэрміналёгіі занудлівай стылістыкі гэта яшчэ завуць “эліпсаваньнем”), меў на ўвазе, што ў тэкстах (казанях, службах, зрэшты і грамадзкіх учынках) яна разам са словам Хрыстовым (часта і на беларускай мове) нясе ў грамадства разам з тэалягічнымі ісьцінамі (імплікавана=у дадатак яшчэ) і каштоўнасьці грамадзянскай супольнасьці, бо талеранцыя ёсьць і падмурак дэмакратыі, калі права меншасьцяў паважаецца. Тут у мяне такі метанімічны рэй (шэраг): вучэньне Хрыста (Хрыстос) = вучэньне, распаўсюд вучэньня (Царква) = “Царква, акрамя вучэньня Хрыста, асновай якога зьяўляецца (і) цярпімасьць, нясе з сабою і глебу для дэмакратыі”. Падобна можна сказаць пра лютэранскую царкву, што яна “легітымізавала права права грамадзянаў на іншадумства і права дзяржавы абмяжоўваць царкву”. Гэта ў дапасаваньні да эўрапейскага папацэзарызму. У нас – цэзарапапізм. Ну што тут нясна? Паглядзіце, як Вы самі ўжылі слова “атрыбутаваць” ў дачыненьні да Тэртуліяна. Замежнае слова часта зацямняе (або размывае) адносіны паміж аб’ектам, суб’ектам і тым самым атрыбутам. Відаць, больш слушна было б напісаць: “Гэты крылаты выраз атрыбутуецца ня толькі як тэртуліянаўскі”. Або проста не па-вучонаму: яго звычайна прыпісваюць … З павагай
Прызнацца... я лінгвіст. То, значыць, касцёл "уключае" дэмакратыю і талеранцыю? Няхай так. Не ўпэўнены, зрэшты, што гэта прыклад дарэчнага карыстання беларускім словам, які дакляруеце. І яшчэ... паводле права ружовашчокага. У Вашым сказе, дзе Вы ўжылі ўсім вядомае няпершае значэнне ангел. implicate, ёсць дадатковыя дзеянні ("ставіцца" і "імплікаваць"), але няма асноўнага, як павінна б быць. Гэта дадаткова абцяжарвае разуменне.